Główne symptomy
-
ponadprzeciętne wydatkowanie energii w pracy,
-
powtarzalność działania,
-
wyznaczanie sobie coraz to wyższych standardów doskonałości,
-
niemożności „wyłączenia się”.
Pracoholicy wykazują wysokie tendencje do perfekcji, często doświadczają lęku i stresu dotyczącego pracy, miewają problemy zdrowotne. Charakterystyczne są dla nich również trudności związane z delegowaniem pracy oraz z utrzymywaniem intymnych relacji interpersonalnych.
Rodzaje pracoholizmu
-
bezustanne zapracowanie (niestrudzeni pracoholicy),
-
naprzemienne fazy przymusu pracy i przymusu jej unikania (bulimiczni pracoholicy),
-
stała potrzeba zmiany aktywności (pracoholicy z deficytem koncentracji uwagi),
-
rozdrabnianianie się w detalach pracy (pracoholicy „rozkoszujący się pracą”),
-
pomoc innym (troskliwi pracoholicy).
Jak powstaje pracoholizm?
Pracoholizm powiązany jest z cechami osobowości obsesyjno-kompulsyjnej, silnymi emocjami negatywnymi, neurotycznością a także specyficznymi temperamentalnymi właściwościami – wysokim unikaniem wzmocnień negatywnych i wytrwałością. Znaczną role odgrywają przekonania i obawy między innymi dotyczące konieczności „wykazywania się” osiągnięciami czy konkurencji z innymi. Formowanie się tego rodzaju przekonań u pracoholików może wynikać z niskiego poczucia własnej wartości i stale niezaspokojonego pragnienia potwierdzania własnej wartości.
Leczenie pracoholizmu
Leczenie głównie opiera się na oddziaływaniu terapeutycznym. Może być ono prowadzone w podejściu poznawczo-behawioralnym. Polecaną, odmianą tego podejścia terapeutycznego jest racjonalno-emotywna terapia zachowania (rational emotive behavioural therapy – REBT). Opiera się ona na poznawczych, emocjonalnych i behawioralnych, aspektach funkcjonowania. Innym działaniem terapeutycznym jest analiza osobistej historii wzmocnień, która wskazuje, jakie zachowania występujące w rodzinie w przeszłości lub obecnie potęgują tendencje pracoholiczne.
